|
|
Het Ierse Ziekenhuis |
 |
 |
212
(1 vote, average: 4.00 out of 5)
|
Geschreven door Karin van Linde
|
|
| |
Zoals een aantal van jullie al gehoord hadden, heb ik de laatste 2 weken door moeten brengen in het ziekenhuis. Ik ben nu thuis verder aan het herstellen en hoop over een tijdje ook weer aan het werk te gaan. (Nu voorlopig eerst maar genieten van het weer thuis zijn).
Na door de huisarts te zijn door verwezen naar de eerste hulp (A&E) van het ziekenhuis, met de waarschuwing dat het wel een hele dag kon gaan duren, was ik blij met de taxi die me voor de deur afzette (had verder geen idee waar ik was). Bij de A&E werkten ze met nummertjes trekken, voordat je je verhaal mocht doen (in mijn geval een brief van de huisarts afgeven). Omdat ik een nieuwe patient in het ziekenhuis was, werd daarna een nieuw dossier opgemaakt en mocht je daarna op je beurt gaan zitten wachten...
Na een paar minuten werd ik al binnen geroepen en werd ik in een zij kamertje geplaatst, waar door een assistent wat vragen werden gesteld. Daarna werd de dokter geroepen. De dokter liet ruim een half uur op zich wachten, en stuurde me door om een X-ray te laten maken. Werd gelukkig in een rolstoel vervoerd, want ziekenhuis was als een doolhof. Maar toen ik terug kwam op de A&E, werd er verwacht dat ik in de rolstoel bleef zitten (voor de rest van de middag?). Toen er een bed vrijkwam heb ik lief gevraagd of ik daar op mocht gaan liggen, gelukkig werd dat met moeite goed gekeurd. Uiteindelijk, na een hele dag te hebben gelegen, kreeg ik te horen dat ik opgenomen moest worden, en dat ik naar zaal vervoerd zou gaan worden.
Nu moeten jullie weten dat ik om 10 uur 's ochtends bij A&E binnen gekomen was, niets te drinken mee had en uiteindelijk om 17.30 naar zaal gebracht werd.
Op zaal gekomen, werd ik op een bed geplaatst, maar duurde het een tijd voordat iemand mij uit kwam leggen hoe het werkte. De zaal bestond uit 3 aaneen grenzende ruimtes waar per ruimte minimaal 8 personen lagen. Privacy was er gewoon niet. Had echt het idee in de jaren 60/ 70 terrecht te zijn gekomen. Voor de hele zaal waren er 3 toiletten en 2 douches. Yak.
Dus uiteindelijk Rene maar naar huis gegaan om wat spullen op te halen voor mijn verblijf (geen idee hoe lang). Ook nog net wat thee en toast gekregen als avond eten. Gelukkig waren de bezoekuren niet al te strikt, hoewel uiteindelijk er wel verzocht werd aan iedereen om weg te gaan. Ik moest vasten, omdat ik door een scanner heen zou moeten de dag erna, dus had het moeilijk toen de volgende ochtend de trolley met toast voorbij kwam... Uiteindelijk kwam toen om 12 uur het bericht dat het niet door ging, machine was stuk, dus dat ik weer mocht eten. Er was ook iemand langs geweest om te vertellen dat ik op de lijst stond voor een prive kamer, maar dat het druk was en niet zeker wanneer er 1 beschikbaar zou komen. Ik gaf maar langzaam de hoop op dat het allemaal een boze droom zou zijn en zo thuis wakker zou worden.
De volgende dag was ik weer aan het vasten en kwam mijn eigenlijke dokter langs. Vreselijke onsociale vent die tegen iedereen (inclusief mij) liep te commanderen. Kreeg later te horen dat hij altijd zo was, maar dat hij wel de beste dokter in de stad was. Zucht, had ik weer. Had geen tijd om vragen te stellen over wat er aan de hand was of wat er allemaal ging gebeuren of hoe lang ik moest blijven.... De zaal was niet zijn favoriete plaats om te zijn blijkbaar. Nou, daar kon ik het mee eens zijn!.
Gelukkig had ik die dag mijn scan (woohoo, mijn eerste cat-scan) en werd ik uiteindelijk aan het einde van de dag over geplaatst naar een semi-prive kamer, waar nog 1 andere meid lag. Echt een wereld van verschil! Een echte douche en wc voor ons tweeen, veel kast ruimte en vooral: een paniek knop bij het bed! En al snel, een menu kaart met keuzes voor het eten voor de volgende dag :D
Ook de dokter verbeterde toen hij me de volgende dag kwam opzoeken, en hij neigde zelfs naar vriendelijk zijn. Hij had in ieder geval tijd om uit te leggen wat hij allemaal wilde doen en waarom, zodat ik me wat beter voorbereid voelde op alle onderzoeken.
Het bleek dat ik bloed propjes in mijn longen had en later ook dat ik een bloedprop ik mijn been had, wat dus trombose is. Ze hadden gelukkig vanaf dag 1 me al aan de bloedverdunners gezet, dus de behandeling was goed. Nu kon ik me verder
op de genezing gaan richten en de dokter heeft daar goed bij geholpen. Allemaal specialisten bij mijn bed gehad om de trombose in de toekomst te voorkomen.
Al met al ben ik goed geschrokken van deze ervaring en weet ik 1 ding zeker: als ik ooit weer in een ziekenhuis terrecht kom: NOOIT meer op een publieke zaal. Dan ga ik liever weer naar huis.
Ik ben nu thuis aan het herstellen van deze ervaring en ben "druk" bezig om weer wat conditie op te bouwen: het lukt me nu al om 2 keer de trap op en af te komen op een dag... :D Het gaat dus nog wel even duren ben ik bang.
Ik wil wel iedereen bedanken voor alle kaartjes en sms-jes die ik gehad heb, die hebben goed geholpen! Ook a special thanks to: Sharon, Lin and Liz from the hospital! Zij waren geweldig gedurende de tijd dat ik in het ziekenhuis lag. EN natuurlijk Rene, die het 2 weken heel erg druk en moeilijk gehad heeft: xxx
Groetjes,
Karin
|
|
